huppelen op wolkenIn Huppelen op wolken laat Heleen Verberg haar taal opstijgen uit het aardse rumoer niet om te ontsnappen, maar om het bestaan van bovenaf, luchtiger te bezien. De gedichten dartelen tussen ironie en ernst, tussen nuchter inzicht en kinderlijke verwondering. Hier wordt het lichte niet ontkend of verheerlijkt, maar onderzocht: als fenomeen, als houding, als verweer tegen zwaartekracht tegen het sloffen door een schemerig labyrint. In een wereld die